De fanclub

Met een klein groepje hebben wij (een oud fractievoorzitter, een oud-partijmedewerker, een oud buurtcommissielid en ik) ons zelf gebombardeerd tot 'fanclub'. Van wie we fan zijn? Dat kan wisselen. Wij 'horen' op de eerste rij van de publieke tribune van de Deelraadsvergaderingen in Nieuw west.. De andere 3 zijn er vaker dan ik.
Op 16 november vond de eerste inspraak over de plannen voor de begroting 2011 plaats. De meeste insprekers waren afkomstig uit het maatschappelijk middenveld. Voor mij een feest der herkenning, want waren zij niet de mensen met wie ik in de afgelopen jaren regelmatig vergaderde? Ik merkte dat ik me toch nog steeds hun 'hoeder' voel. Die avond hadden de wethouders geen andere rol dan luisteraar. De raad hoort de insprekers en kan vragen stellen. De rest is stil.

Zelf had ik in zoverre een belang, dat ik nieuwsgierig was naar waarover ingesproken werd. En of er vrouwenontwikkelingscentra bij waren. Sinds 15 november ben ik voorzitter van het bestuur van een vrouwen - ontwikkelings- centrum in Geuzenveld (Slotermeer). In Osdorp heb je Vrouw&Vaart, een droomvoorbeeld van empowerment. Wat ben ik blij dat ik dat heb mogen opzetten. In Slotervaart is Nisa voor Nisa de speler in het veld. Zij waren op dit terrein de enige inspreker.

De openbare bibliotheek had een goed verhaal. 8 ton bezuinigingen is niet niks. Ik hoop dat de raad het voor elkaar krijgt dat bedrag terug te brengen.Hiernaast een foto van hun (ook stille) protest.


Afgelopen dinsdag, de 23e vond de tweede sessie plaats. Nu was de raad aan de beurt om vragen te stellen.
Twee spannende zaken die er uit sprongen wat mij betreft, waren de vragen van het CDA over de te verwachten uitkering van het 'leningfonds' en die van de VVD over de subsidies.

Als fanclub waren we niet mild in ons commentaar op degenen waarvan we die avond geen fan waren. Dat hoort ook zo. Een fan is uitgesproken. Vroeger was je voor Elvis of Cliff, voor de Beatles of voor de Rolling stones. De fanclub moet kiezen tussen Osdorp en Nieuw west. Wij vinden het repertoire van Osdorp nog steeds beter.....

30 november gaan we weer.  Het liedje wordt dan in elk geval: what's new pussycat?

Sinterklaas

Ik ben twaalf jaar wethouder Sinterklaaszaken geweest. Nu is dat tegenwoordig beslist geen sinecure. Het betekent in weer en wind aan de kade staan en samen met honderden kinderen de goedheiligman opwachten. En dan hem ontvangen en toespreken. Nu was het altijd zo, dat de Sint - stiekum - altijd eerst even Amsterdam Osdorp aan deed, voordat hij naar de officiële intocht van de NOS ging. Ook bij veel andere gelegenheden mocht ik Sint ontvangen en toespreken.
Nou, moet ik hier natuurlijk wel toegeven dat ik al sinds mijn kinderjaren een van de trouwste aanhangers van de Sint ben.
Ik maakte de mooiste dingen voor in de schoen en bakte ook speciale cakes voor hem en zwarte Piet. En ook bij ons werd het paardje niet vergeten. Elke woensdag en zaterdag mochten mijn 2 broers en ik, onze schoen zetten. En de volgende ochtend zat er ook altijd iets in. Over het algemeen iets lekkers en soms een klein geschenkje. Ook was er voor mij altijd een briefje van Sint.
We hebben wat af gecorrespondeerd. Ik droomde er van dat ik later ook Piet zou worden. En dan had ik een paars met zwart pak.

Maar wethouder Sinterklaaszaken, kwam later toch wel dicht in de buurt van mijn ideaal.
En ik kwam nog dichter bij Sint te staan. Letterlijk en figuurlijk.
Ook tijdens de Sinterklaasfeesten voor de kinderen van het Personeel van stadsdeel Osdorp mocht ik Sint ontvangen. Vorig jaar was mijn laatste keer.
In die tijd was ik al druk aan het nadenken over het 'post-wethouderschap'. Wat dan te doen? Natuurlijk heb ik zo mijn ambities. Maaaaaaaaar onderdeel daarvan zijn toch wel 'Sint en ik'. Dus zag ik mijn kans schoon om mijn jeugddroom te verwezenlijken: Solliciteren bij Sinterklaas als zwarte Piet.

Zo gedroomd zo gedaan. Nadat ik me eerst samen met de kinderen had gemetamorfoseerd tot zwarte Piet, heb ik Sint gevraagd of ik niet bij hèm kon komen werken.

Ik moest natuurlijk wel een assessment doen. Op mijn handen lopen, strooien, balanceren over een lijn en (af)luisteren. Ook werd mijn kennis van sinkerklaasliedjes getest. Nou, dat zat wel snor. Dus ik werd aangenomen.

Vandaag heb ik de maten van de kleding doorgegeven. Als het goed is krijg ik het pak overmorgen. Zaterdag komt de grote schoorsteentest, en kom ik daar doorheen en er 'zwart' uit, dan ben ik officieel Piet geworden. Het is seizoenswerk en het verdient niet best, maar dat heb je wel meer met 'zwart'werk en ik heb er zo'n zin in!

Oh ja, dat had ik nog niet verteld: het pak is zwart met paars.....

Emma!

Dit is Emma, zij is ons 3e gezinslid. Het is een Somali-poesje, weegt iets meer dan 2 kilo en is nu 8 jaar bij ons. Ze 'hangt'erg aan me en als ik bezig ben, en zij is wakker, is ze altijd heel dicht bij me in de buurt. Lief hè? Een popje. Soms lijkt ze net een kind. Zo'n 'kat' wil je wel krijgen. Ze kunnen van mij niet zeggen dat ik 'niet voor de poes' ben.

Het is weer zaterdag

Wat gaan de dagen toch snel. Als ik dat vroeger de oudere mensen uit mijn omgeving hoorde verzuchten, vroeg ik me af of ik dat later ook zou zeggen. En ja hoor, het is zo. Eind vorige week zaten we te wachten op een telefoontje van vriendin Liesl. Zij zou me dat weekeinde komen helpen het het winterklaar maken van de volstuin 'het land' van mama. En nu is er dus al weer een week voorbij. En het was een druk werkweekje. Het begon dus met de zaterdag en zondag op het land. We hebben kunnen doen wat nodig was. Je kunt nooit helemaal doen wat je graag wilt op zo'n landje. Er valt altijd wel iets tegen. Mama en ik wilden heel graag het frambozenperceel verplaatsen. Nou, da's gelukt. Maar wat een werk. En wat heeft Liesl geweldig werk verzet! Eerst moest de grond waar de jonge scheuten op geplaatst zouden moeten worden, schoongemaakt en omgespit worden. Daar zijn we een groot deel van de zaterdag mee bezig geweest. Aan het einde van de middag zijn we begonnen met het frambozenbos. En dat viel dus echt niet mee. Hartstikke veel wortels en zo. Maar aan het einde van de zondagmiddag waren alle oude planten er uit en konden de nieuwe perken worden ingericht. Een frambozenperk, een rodebessen strook en een zwarte bessenhoek. Alles geplant!  Echt mooi! Omdat de grond zo nat was moesten alle uitgestoken stukken worden leeggeschud zodat ik de 'kweekwortel' er uit kon trekken. Kweekwortel, daarmee bedoelen wij alles wat aan onkruid groeit via de wortels, soorten gras, winde, kattestaarten en wat dies meer zij. Maar aan het eind van de dag zagen wij om en constateerden met een tevreden gevoel, 'dat het goed was'.

Vanaf maandag tot en met donderdag heb ik deuren geverfd. We hebben boven nieuwe deuren voor de slaapkamers laten plaatsen. Het zijn eiken deuren en die moeten dus 'in de lak'. Nou vind ik veel klusdingen leuk, maar verven...... Eerst heb ik ze één laag rustiek eiken lak gegeven en daarna kwam de ei-glans blanke lak. Tussendoor opschuren. Maar, ik mag zeggen, ze zijn mooi geworden. Als je daar dan mee bezig bent zie je de zolder- en badkamerdeur. Ook een verfje nodig. Dus die heb ik camel geschilderd (geverfd). Vandaag nog even de puntjes op de 'i' en dan nog de glaslatjes. Het zijn deuren met redelijk wat glas. Ik houd van licht in huis. En dan denk ik achteraf, het valt eigenlijk ook best wel mee, dat verven.

Tussendoor hebben we 2 november nog de griepspuit gehad. Normaliter lopen we dagenlang met een grote rode of opgezette plek op de arm, maar dat viel dit jaar dus reuze mee. Ook hoorden we dat de man van een (oud)collega plotseling was overleden. Hans leed aan longkanker, maar het resultaat van zijn behandelingen verliep positief. En toen ging hij opeens heen door een hartstilstand. Toch onverwacht.
De rouwkaart was mooi, maar Els blijft wel erg alleen achter. Ik hoop dat er genoeg mensen om haar heen blijven. De afscheidsplechtigheid is maandag op westgaarde. Zo'n sterfgeval doet je ook denken aan gebeurtenissen in je eigen leven. Het was woensdag de sterfdag van papa. 3 november 1990. Al weer 20 jaar. Ook plotseling gestorven.

Gisteren, vrijdag, had ik een gezellig uitje met de oudcollega's Marjo en Kees. We hebben eerst samen gelunchd in een Bagellunchroom. Daarna hadden we een afspraak met onze laatste stadsdeelsecretaris Marens. Hij is inmiddels directeur van het Stadsarchief van de gemeente Amsterdam./ Na bijpraten zijn we rondgeleid en op zelden bezochte plaatsen aldaar geweest. Was een leuke bijeenkomst. Doe je weer positieve energie op. 's Avonds kerstkoopavond voor klantkaarthouders bij tuincentrum Osdorp. Ik ben me weer te buiten gegaan. Als ik heb uitgevonden hoe ik fotos bij mijn blog kan plaatsen kun je de resultaten zien.

Mama is intussen begonnen met het borduren van de kerstkaarten. De maand november wil  ze eerst plaatjes inborduren en daarna komen de andere patroontjes. Het is altijd prachtig wat ze maakt. Ze borduurt heel fijntjes met gouddraad op papier. Ook andere metalicachtige kleuren. Naast het feit dat het gewoon zinnig werk voor haar is, is het ook een goede oefening voor haar handen. Ze heeft lymfoedeem en dan is het goed als de pompfunctie gestimuleerd wordt.

En zo is het weer zaterdag geworden. En dan ben ik weer bij het begin van mijn verhaaltje. Wat zijn de afgelopen dagen toch snel gegaan. En ook vandaag gaat de zon gewoon over een paar uur weer onder.

Zojuist gestart met mijn 'BLOGGGGGGG'

Op 2 november 2010 ben ik gestart met mijn blog.
Op dit blog kunt u informatie vinden over de dingen die mij zoal bezig houden.
Dat kan variëren van prive-interesses tot zakelijke aangelegenheden.
Er zal ook materiaal te vinden zijn over mijn werk van vroeger en nu.
Ik wens u  veel plezier met het lezen ervan!