Dit weekend zijn we naar IJmuiden gereden. Het was zulk mooi weer en je wordt zo lekker rustig van de golven. We rijden dan wel de touristische route langs het Noordzeekanaal om uiteindelijk te eindigen bij de kop van de haven. We hebben IJmuiden een jaar of 20 geleden ontdekt als plek om leuk naar de zee te kunnen kijken. Eerst gingen we altijd naar restaurant IJmond. Dat is zon fijn etablissement als je een hond hebt. Ook die zijn daar welkom, de drinkensbak staat altijd klaar. Dus wij gingen daar al heen toen ons Seresje nog leefde. We parkeerden op het parkeerterrein bij het restaurant en kingen dan koffiedrinken om daarne lekker op het strandje te gaan zitten. En hadden we dan zin in iets liepen we weer naar IJmond. Tenminste zo ging het 's zomers. En zo ging het al die jaren geleden. Tot dat de bouwpplannen voor de nieuwe marina gereed kwamen en 'ons' strandje werd volgebouwd met iets waarvan ik niet weet wat het nu echt is. Restaurant is trouwens nog steeds proma. Later kwamen we veel in de kop van de haven, achter de sluizen. Vandaar de titel van dit berichtje. We parkeren de auto ècht op het uiterste randje van het parkeerterrein, doen de ramen open en genieten van de relatieve rust, de bootjes en het water. Chorus zien we niet, is achter ons.
Zo rond half zes vertrok zowel zaterdag als zondag een grote passagiersboot. Op weg naar Engeland. Het is toch wel leuk om de hoorn te horen en al die blijde mensen aan dek te zien. Ik herinn er me onze eerste reis. We voelden ons alsof we naar het schavot gingen..... Maar wat vonden we het ook positief opwindend. We hadden een buitenhut, dus zagen de zee. Om half 5 ('s ochtends!) riep mama dat ze lichtjes zag. Op zee zijn in de nacht draagt wel bij aan die opwinding. En dat maken deze mensen dus misschien deze nachten ook mee.
Het is altijd erg druk op het parkeerterreintje. Maar wel zo dat er snel weer plek is voor nieuwe mensen. Wij zijn er zo 2 uur. Gisteren hadden we chippies en frisdrank bij ons. En nadat we aanvankelijk dachten dat het toch wel stiller is op zondag dan zaterdag bleek dat toch wel weer mee te vallen. We hebben een groot aantal schepen gezien. En natuurlijk dat passagierschip. Maar ook kwam er een klein convooi van Greenpeace binnenvaren.
Maar waar we ècht van genoten was een kleine waterhoen. Het dobberde aanvankelijk lekker in het zonnetje. En toen was het tijd om te eten, want er moest worden gedoken. Het is er op het moment erg fijn voor mama. Mama is sliep al een half jaar slecht, maar werd ook steeds nerveuzer. Afgelopen week bleek dat ze een post traumatisch stress syndroom heeft. Te veel verdriet in haal leven meegemaakt. Dus ze heeft nu medicijntjes en wordt weer beter! Kost wel tijd,maar we doen ons best. Vandaar dat dit plekje voor haar fijn is. Goede herinneringen en blik op oneindig. De afgelopen 2 nachten waren goed en overdag is ze ook weer wat blijer.
De kop van de haven van IJmuiden is voor haar dus ècht een goede plek en visuele hulp om die sluizen uit het verleden voorbij te kunnen gaan.
