Overhoop

Mijn laatste bericht was op 26 mei. 3 dagen later lag mijn leven overhoop.
Mama in het ziekenhuis op 29 mei 2011. Situatie zorgelijk, luchtwegproblemen naast andere lichamelijke hobbeltjes. Maar die waren te overwinnen. Na 'zorgelijk' kwam 'hoopvol', tot 'niet ontevreden' op de 11e juni.
Die nacht sloeg het om en werd het zondag de 12e: het kan 'alle kanten uit', maar probeer, met haar, de hoop niet te verliezen.
Op maandag 13 juni 2011, tweede pinksterdag, verloren wij de hoop. En haar.
Toen verliet ze deze wereld uiteindelijk tòch....

Sinds dat moment ligt mijn leven totaal overhoop. Niets is meer het zelfde. Ik mis haar overal en vecht tegen mijn verdriet terwijl me daarnaast wordt geleerd, dat ik dat verdriet moet toelaten. Ik doe mijn best om door te gaan in haar voetsporen, want zo heb ik altijd geleefd. En dat leven was goed.

Voor mij betekende het woord 'hoop' altijd dat je het niet moet verliezen van twijfel. Wat betekent over-hoop dan nu.......?

Zomer in de lente

Wat is het toch raar. Het is de laatste jaren steeds het mooiste weer in het jaargetijde dat lente is gedoopt. We kunnen in april en begin mei in 'het blote bloesje' buiten zitten en op het moment dat het dan ècht zomer is is het weer maar zo zo. Maar goed tevreden zijn met wat je hebt en niet zeuren.

 Vooral onze Emma heeft het helemaal naar haar zinnetje als het mooi weer is. Het liefst wil ze de hele dag in de tuin zitten, nou ja zitten. Dat verbaast me bij haar altijd het meest. De hele tijd is ze alert. Ze zit, ligt, loopt, rent, praat en dat telkens maar door. Ik zei laatst nog tegen mama dat het toch zo stom is dat dat kleine ding nou nooit eens even lekker slaapt. En dat terwijl dit weer zich daar zó voor leent. Nee hoor, LouLou, haar buurmeisje kon eens over de schutting de tuin inwandelen. En dan is de tuin, een ruim begrip. Onze tuin, die van de buren rechts  en die van de buren links, de gemeenschappelijke tuin. 

Nergens mag LouLou eigenlijk in en dat terwijl de tuin van de buurvrouw LINKS haar 'eigen' tuin is. Nou scheelt het wel dat LouLou zelf ook niet veel onderscheid maakt, want zij gaat ook gewoon alle 3 de tuinen in.

LouLou slaapt trouwens wel in de tuin. Gisteravond lag ze heerlijk buiten in een stoel te slapen. Let wel: de stoel van onze buurvrouw RECHTS!

Maar die lente dit jaar is me wel wat.

Het warmte record was eergisteren binnen. Gisteren nog een prachtige dag. Vandaag is het weer weer helemaal omgeslagen. Typisch Hollands!

Maar toch blijft het een heerlijk lente. Net (26 mei 12.00 uur) was de lucht helemaal donker en nu is er weer zo'n mooie wolkenlucht waar onze nederlandse schilders zo beroemd om zijn. Ik maak even een fotootje van die lucht (wel door het raam heen). Ondertussen zijn we weer een paar minuten verder en de lucht is weer grijs.

Zomer in de lente weer even vergeten?
Titel ondertussen geëvolueerd naar 'herfst in de lente'?
Ach nee, die zon komt best wel weer terug.

Bloembollen

Gèk ben ik op bloembollen. Dat heb ik van mijn moeder. Ik weet niet of ik dat al niet eerder had geschreven, maar dan is het dus ook echt waar. Het verschil is wel dat mama eens sterke voorkeur heeft voor Hyacinten en ik voor Narcissen en Tulpen. Wij gaan ons dan ook ieder jaar zeer te buiten bij de bloemenman in Noordwijk. Onderweg naar ons huisje daar passeren we altijd zijn stal. Vlak bij Langevelderslag. Zakken met bollen, maar ook reeds geplante bolletjes in potjes nemen we er mee. We hebben ook een jaar gehad waarin we wat meer bijzondere bollen hebben gekocht. Dat was een jaar of 4 geleden. Witte en Zwarte tulpen, Papegaaientulpen en van die dikke dubbele tulpen. Die hadden we in onze grote terrasbakken gezet en later verplant naar de tuin. Prachtig bloeiden ze.

Het nadeel van bollen is wel, dat ze, eenmaal uitgebloeid, erg lelijk worden, dus knip je ze af.
Als je wilt dat ze volgend jaar terug komen, moet je ze wel lelijk en al laten staan. Nu maak ik er van die 'schoof'achtige dingen van. Ik knip de bloemen er uit en bind de stelen en bladeren bij elkaar met een touwtje of makkelijk degelijk elastiekje en laat ze dan zo afsterven. Staat lang zo onaardig niet. En: het volgende jaar grote kans op succes. Op deze wijze doe ik het al jaren met mijn crocusjes, blauwe druifjes en narcisjes in de tuin en ze komen al jaren weer terug. Met tulpen kon ik dat geduld nooit opbrengen. Tot vorig jaar.

 En raad nu toch eens? Ja hoor, de Zwarte tulpen en de papegaaientulpen en ook 2 gele dubbele tulpen bloeiden dit jaar. Hele maal trots!!!!! Dus met een beetje werk en taaie volharing is succes bijna altijd verzekerd.

Ondertussen is alles volledig uitgeboeid en opgebonden. Volhouden tot volgend jaar. En ondertussen bloeien mijn andere vaste planten er vrolijk om heen. Bloeien is vooruitzien.

Voorbij de sluizen van IJmuiden

Dit weekend zijn we naar IJmuiden gereden. Het was zulk mooi weer en je wordt zo lekker rustig van de golven. We rijden dan wel de touristische route langs het Noordzeekanaal om uiteindelijk te eindigen bij de kop van de haven. We hebben IJmuiden een jaar of 20 geleden ontdekt als plek om leuk naar de zee te kunnen kijken. Eerst gingen we altijd naar restaurant IJmond. Dat is zon fijn etablissement als je een hond hebt. Ook die zijn daar welkom, de drinkensbak staat altijd klaar. Dus wij gingen daar al heen toen ons Seresje nog leefde. We parkeerden op het parkeerterrein bij het restaurant en kingen dan koffiedrinken om daarne lekker op het strandje te gaan zitten. En hadden we dan zin in iets liepen we weer naar IJmond. Tenminste zo ging het 's zomers. En zo ging het al die jaren geleden. Tot dat de bouwpplannen voor de nieuwe marina gereed kwamen en 'ons' strandje werd volgebouwd met iets waarvan ik niet weet wat het nu echt is. Restaurant is trouwens nog steeds proma. Later kwamen we veel in de kop van de haven, achter de sluizen. Vandaar de titel van dit berichtje. We parkeren de auto ècht op het uiterste randje van het parkeerterrein, doen de ramen open en genieten  van de relatieve rust, de bootjes en het water. Chorus zien we niet, is achter ons.

Zo rond half zes vertrok zowel zaterdag als zondag een grote passagiersboot. Op weg naar Engeland. Het is toch wel leuk om de hoorn te horen en al die blijde mensen aan dek te zien. Ik herinn er me onze eerste reis. We voelden ons alsof we naar het schavot gingen..... Maar wat vonden we het ook positief opwindend. We hadden een buitenhut, dus zagen de zee. Om half 5  ('s ochtends!) riep mama dat ze lichtjes zag. Op zee zijn in de nacht draagt wel bij aan die opwinding. En dat maken deze mensen dus misschien deze nachten ook mee.

Het is altijd erg druk op het parkeerterreintje. Maar wel zo dat er snel weer plek is voor nieuwe mensen. Wij zijn er zo 2 uur. Gisteren hadden we chippies en frisdrank bij ons. En nadat we aanvankelijk dachten dat het toch wel stiller is op zondag dan zaterdag bleek dat toch wel weer mee te vallen. We hebben een groot aantal schepen gezien. En natuurlijk dat passagierschip. Maar ook kwam er een klein convooi van Greenpeace binnenvaren.

Maar waar we ècht van genoten was een kleine waterhoen. Het dobberde aanvankelijk lekker in het zonnetje. En toen was het tijd om te eten, want er moest worden gedoken.

Wat kan zo'n klein ding lang onder water blijven, zeg. Zowat een minuut. We kregen al schrik. Maar daar was het weer, al schuddend met zijn of haar kopje. We hebben er een hele tijd naar zitten kijken. De foto is een zoekplaatje maar in het midden zwemt het diertje

Het is er op het moment erg fijn voor mama. Mama is sliep al een half jaar slecht, maar werd ook steeds nerveuzer. Afgelopen week bleek dat ze een post traumatisch stress syndroom heeft. Te veel verdriet in haal leven meegemaakt. Dus ze heeft nu medicijntjes en wordt weer beter! Kost wel tijd,maar we doen ons best. Vandaar dat dit plekje voor haar fijn is. Goede herinneringen en blik op oneindig. De afgelopen 2 nachten waren goed en overdag is ze ook weer wat blijer.

De kop van de haven van IJmuiden is voor haar dus ècht een goede plek en visuele hulp om die sluizen uit het verleden voorbij te kunnen gaan.

HIEP HIEP HOERA

Op 1 maart vierde mama haar 87e verjaardag.
Echt jarig is ze maar eens in de 4 jaar, want ze is een schrikkelkind. De ambtenaar van de burgerlijke stand van Winterswijk, de plaats waar ze in 1924 werd geboren, stond het mijn opa niet toe om haar aan te geven op haar geboortedag. "Dat is niet leuk voor het kind, één keer in de 4 jaar jarig zijn. U kunt kiezen 28 februari of 1 maart." Mijn opa koos voor de laatste datum, immers de 28e was al voorbij.

Sinds 1984 vieren we haar verjaardag in een schrikkeljaar 2 keer. Ze werd toen 15 en 60. En dat blijven we doen elke 4 jaar. Ze verjaart dus op de 1e maart, maar is jarig op de 29e.

Dit jaar was het een gewone verjaardag, maar ze was toch ook wel heel jarig, kan ook niet anders want ze telt er al zovele.....

Huishoudbeurs

Een week geleden ben ik voor het eerst sinds jaaaaaaaaaren samen met mijn moeder naar de Huishoudbeurs geweest. Wij zijn daar volgens mij voor het laatst geweest toen mijn vader nog werkte. Nou toen was ik een tiener, dus lang geleden.

We hadden gezien dat je aanwezig kon zijn bij koffietijd, en aangezien mama een trouw kijker is, leek ons dat wel leuk. Nu slaapt mijn moeder tegewoordig minder goed als ze de volgende dag 'op stap'gaat. Dus die nacht was ze weer veel overeind. Aan het puzzelen. VOlgende ochten op tijd er uit en rond 09.00 uur in de auto. Dan is het wel lekker aande rand van Amsterdam te wonen, want je bent er via de snelweg heel snel.

Je kunt er ook hhel lekker parkeren en we hadden de rolstoel meegenomen.

Gewoon lekker voor mama.                                                                                     
Kaartje gekocht en uitrijkaart voor de parkeergarage. Ik kon met korting mee, geloof zelfs voor niets, want dat zei de oudere man die de kaartjes verkocht en dit was het enige kaartje dat we kregen. we moesten tot kwart voor tien wachten en toen konden we naar binnen. De af-/oprit. was trouwens wel erg stijl.

En daar zaten we in het publiek. Was een leuke uitzending en we konden alles goed zien. Later bekeken de de uitzending en we waren erg 'beeldig' zoals tante Lien dat vroeger altijd zei. Even na elven was koffietijd afgelopen en toen was de huishoudbeurs inmiddels ook open gegaan. We hebben ons eerst wat te drinken gehaald en iets er bij. Toen zijn we het eerste pad ingelopen. En ja hoor, we werden veel ingehaald door dames met van die boodschappentrolleys. Die bleken later al behoorlijk vol te zitten. Wij hebben daar geen kaas van gegeten. Bij de lórealstand heb ik mee gedaan aan een workshop 'gezicht'. Leer je hoe je nu eigenlijk met al die crèmetjes en lotionnetjes moet om gaan. En hoe je foudation en blusher echt moet gebruiken. Vond het erg leerzaam. Mama zat lekker in een hoekje toe te kijken en kon ongestoord even achter haar oogleden kruipen. Daarna gingen we weer verder. Tweede pad in.

We keken op de klok.

Gelukkig, het was al half een. Dan zou er in de middenhal een optreden zijn van Los Angeles the Voices. Mama zat op een fijn plekje. Ik heb nog even wat te eten gehaald en toen begon het mini concert. Na afloop hebben we de CD gekocht - met live de handtekeningen van de heren erop gezet gekregen. Na afloop kwam Gorden heel erg vriendelijk en lief naar mama toe. Heb ik een fotootje van gemaakt. En hij spreekt wel voor zich. Wij zijn fan geworden van de mens Gordon.

Om half 2 hebben we ons nog een ijsje genomen en we vonden het wel mooi. Lekker naar huis.

Daaag al die gangen en stands die we niet hebben gezien. Daaaag negenmaandenbeurs! Wij kunnen meepraten, we waren ook op de huishoudbeurs, maar hadden genoeg aan een beetje. Letterlijk en figuurlijk.